ÜLKEMİZDE YETİŞTİRİLİCİLİĞİ YAPILAN ÇİLEK ÇEŞİTLERİNİN GÜNEYDOĞU ANADOLU BÖLGESİNE ADAPTASYONU (II.ARAŞTIRMA DİLİMİ)

ÖZET

Bu çalışma 1993-1996 yılları arasında Şanlıurfa-Koruklu Araştırma İstasyonunda yürütülmüştür. Çalışmada Chandler, Cruz, Dana, Dorit, Douglas, Oso Grande ve Pocahantas çilek çeşitleriyle yaz ve ilkbahar dikimleri 1993-1994 ile 1994-1995 yetiştirme dönemlerinde birer yıllık olarak yapılmıştır. Denemelerde demirli preparat olarak Sequestrene Fe 138 ve Bolikel’in % 0.1, %0.2, % 0.4’lük dozları topraktan bitkilerin aktif büyüme dönemlerinde 15 günde bir, dinlenme dönemlerinde ise ayda bir olacak şekilde yapılmıştır. Çalışmada bitki başına verim, meyvelerin ağırlıkları ile suda çözünebilir toplam kuru madde içerikleri incelenmiştir.

1993-1994 yetiştirme döneminde yapılan yaz dikimlerinden bitki başına en yüksek verim Chandler çeşidinin % 0.2 Bolikel uygulamasından (338.3 g/bitki) elde edilirken, bir sonraki yetiştirme döneminin yaz dikiminde Cruz çeşidinin % 0.2 Sequestrene uygulaması (601.9 g/bitki) en iyi sonucu vermiştir. İlkbahar dikimlerinde ise ilk yıl Bolikel’in % 0.1’lik uygulamasının yapıldığı Chandler çeşidi en yüksek ürün değerini (609.5 g/bitki) verirken ikinci yıl Cruz çeşidinin % 0.2'lik Bolikel uygulaması (507.0 g/bitki) en olumlu durumu ortaya koymuştur. Genel olarak tanık bitkilerden uygulamalı bitkilere göre daha düşük verim değerleri elde edilmiştir. İncelenen meyve kalite kriterleri üzerine demirli preparatlar ve bunların değişik dozlarının az da olsa olumlu bir etki yapabileceği, bulunan farkların daha çok çeşit özelliklerden kaynaklandığı belirtilebilir. Bu durumda bölgede çilek yetiştiriciliğinde sorun olan kloroza karşı özellikle demirli preparat kullanılma zorunluluğu olduğu, hassas çeşitlerde bu duruma daha fazla özen gösterilmesi gerektiği sonucuna varılmıştır.