GÜNEYDOĞU ANADOLU BÖLGESİNDE II.ÜRÜN MISIRDA BİTKİ SIKLIĞI VE AZOT GÜBRELEMESİNİN TANE VE HASIL VERİMİ VE BAZI TARIMSAL KARAKTERLERİNE ETKİSİ ÜZERİNDE ARAŞTIRMALAR (TANE VERİMİ)
Proje Sorumlusu :
Doç.Dr.Ahmet Can ÜLGERProje Yürütücüleri :
Prof.Dr.Veyis TANSI - Prof.Dr. Turan SAĞLAMTİMUR - Doç.Dr. Harun BAYTEKİN - Araşt.Gör. Bülent ÇAKIR - Araşt.Gör. Celal YÜCEL - Araşt.Gör. Abdullah ÖKTEMÖZET
Bu araştırma, Koruklu-Şanlıurfa’da Çukurova Üniversitesi Ziraat Fakültesi GAP Araştırma İstasyonu deneme alanında, 1993, 1994 ve 1995 yılları ikinci ürün tane mısır yetiştirme döneminde yürütülmüştür.
|
Deneme bölünmüş parseller deneme desenine göre düzenlenmiş ve dört azot dozu (0 kg N/da; 10 kg N/da; 20 kg N/da ve 30 kg N/da) ana parsel, dört sıra üzeri mesafesi ise (10 cm; 15 cm; 20 cm; ve 25 cm) alt parsel olarak alınmıştır. Sıra arası mesafe bütün parsellerde 70 cm olarak uygulanmıştır. Araştırmada mısır çeşidi olarak LG.55 melez mısır çeşidi kullanılmıştır. |
|
Üç yıllık ortalama sonuçlara göre, 20 ve 30 kg N/da azot uygulamaları ile 20 ve 25 cm. (7.143 ve 5.714 bitki/da) sıra üzeri sıklık uygulamalarından en iyi tane verimi değerlerine ulaşıldığı görülmektedir. Bu uygulamalardan elde edilen tane verimi değerleri arasında istatistiksel yönden önemli fark bulunmamaktadır. Yapılan regresyon analizi sonuçlarına göre, 25 kg N/da azot dozu ve 20 cm (7.143 bitki/da) sıra üzeri ekim sıklığı en ekonomik ve uygulanabilir sonuç olarak karşımıza çıkmaktadır.
GÜNEYDOĞU ANADOLU BÖLGESİNDE II.ÜRÜN MISIRDA BİTKİ SIKLIĞI VE AZOT GÜBRELEMESİNİN TANE VE HASIL VERİMİ VE BAZI TARIMSAL KARAKTERLERİNE ETKİSİ ÜZERİNDE ARAŞTIRMALAR (HASIL VERİMİ)
Proje Sorumlusu :
Prof.Dr. Veyis TANSIProje Yürütücüleri :
Doç.Dr. Ahmet Can ÜLGER - Prof.Dr. Turan SAĞLAMTİMUR - Doç.Dr. Harun BAYTEKİN - Araşt.Gör. Mustafa KIZILŞİMŞEK - Araşt.Gör. Bülent ÇAKIR - Araşt.Gör. Celal YÜCEL - Araşt.Gör. Abdullah ÖKTEMÖZET
Araştırma, Çukurova Üniversitesi Ziraat Fakültesi Şanlıurfa-Koruklu/GAP Araştırma İstasyonunda sulanabilir koşullarda 1993-1995 yılları arasında yürütülmüştür. Tarla denemeleri bölünmüş parseller deneme desenine göre dört tekrarlamalı olarak kurulmuştur. Denemede azot dozları (0 kg N/da; 10 kg N/da; 20 kg N/da ve 30 kg N/da) ana parselleri, sıra üzeri mesafeleri (10 cm; 15 cm; 20 cm; ve 25 cm) de alt parselleri oluşturmuştur. Araştırmada materyal olarak SAPEKSA firmasının ürettiği bir tek melez olan LG-55 mısır çeşidi kullanılmıştır.
Her üç deneme yılında ve üç yıllık ortalamalarda uygulanan azot dozları arasında istatistiksel bakımdan önemli farklılıklar oluşmuş, en yüksek yeşil ot verimi 1993, 1994 ve 1995 yıllarında ve üç yıllık ortalama olarak sırasıyla 5752.23, 4950.89, 5545.09 ve 5416.07 kg/da ile 30 kg/da azot uygulamalarında, en düşük değerler ise yine sırasıyla 4100.44, 3245.79, 2912.50 ve 3419.58 kg/da ile azot verilmeyen parsellerden elde edilmiştir.
|
|
Ayrıca bitki sıklığının mısır yeşil ot verimine etkisi önemli bulunmuştur. Üç yıllık rakamlara göre en yüksek değer 5003.48 kg/da ile 10 cm sıra üzeri mesafesinde (14.286), en düşük yeşil ot verimi ise 25 cm (5.714 bitki/da) sıra üzeri mesafesinde elde edilmiştir. |
Sonuç olarak; azot dozu arttıkça mısırda yeşil ot veriminin arttığı, ancak bu artışın 20 kg/da azot seviyelerine kadar hızlı olduğu, bu noktadan sonra artışın devam etmesine karşılık, artış hızının yavaşladığı belirlenmiştir. Ayrıca kaba yem üretimi için mısır bitki sıklığını azaltmanın uygun olmadığı, bu nedenle sıra üzeri mesafesinin dar tutulmasının mısır yeşil ot verimini arttırabileceği saptanmıştır.
